“Hindi ko makalimutan ‘yung gabi na naka-upo lang ako sa gilid ng kama, hawak ‘yung test kit habang tahimik lahat sa labas. Sa Tondo, maingay lagi. Pero parang biglang tumigil lahat para sa’kin.”

Convo screenshots are shared with the patient’s consent. All private info are hidden.

Hindi ko alam paano sisimulan ‘to kasi kahit ngayon, parang nahihiya pa rin ako sa sarili ko. Lumaki ako sa Tondo na sanay makakita ng mga taong lumalaban araw-araw. Mga nanay na dalawang trabaho, mga estudyanteng sabay raket, mga batang maagang natutong maging matigas. Ako ‘yung anak na laging sinasabihan ng pamilya na, “Ikaw pag-asa natin.” Hindi kami mayaman. Pero buong buhay ko, pinanghawakan ko na makakatapos ako, magkakaroon ng maayos na trabaho, at balang araw mailalabas ko pamilya ko sa hirap. Sobrang specific ng plano ko para sa future. Kaya noong nakita ko ‘yung dalawang guhit, parang may bumagsak na bakal sa dibdib ko. Hindi dahil galit ako. Hindi dahil wala akong pakialam. Kundi dahil alam kong hindi ako handa. Hindi emotionally. Hindi mentally. Hindi financially.

Ilang araw akong halos hindi kumain nang maayos. Nagse-search ako nang patago tapos ide-delete ko history ko pagkatapos. Hindi ko masabi sa pamilya ko. Hindi ko masabi kahit kanino. Hanggang isang gabi, nag-message ako sa kaibigan kong matagal ko nang pinagkakatiwalaan. Walang judgment. Walang sermon. Nakinig lang siya habang umiiyak ako sa chat. Doon nagsimula lahat ng tanong ko. Saan ba nakakahanap ng totoong impormasyon? Sino ba mapagkakatiwalaan? Kasi kapag desperado ka, kahit simpleng sagot gusto mo siguradong hindi ka lolokohin. Hanggang sa nakita ko ‘yung CytotecMifePh habang paulit-ulit akong nagse-search. Sa totoo lang, una kong naisip baka pareho lang sa ibang website na nababasa ko. Sobrang doubtful ako. Ilang gabi ko ring binalikan. Kinalkal ko halos buong website nila, binasa ko ‘yung stories, FAQs, pati mga bagay na hindi ko naman agad maiintindihan noon. Hindi dahil sigurado ako. Kabaliktaran. Ginagawa ko ‘yun kasi takot na takot ako magkamali. Kapag nasa sitwasyon ka palang pakiramdam mo guguho future mo, bawat desisyon parang sobrang bigat.

Naalala ko pa, sobrang duda ko sa lahat ng nababasa online. May mga gabi na umiiyak ako habang nagbabasa ng anonymous stories ng ibang babae. Hindi dahil gusto ko ng kaparehong desisyon nila. Gusto ko lang maramdaman na hindi ako nag-iisa. Na may ibang taong natakot din. Na may ibang taong pakiramdam nila mawawala lahat ng pangarap nila sa isang iglap.

Hindi ko ilalagay lahat ng detalye tungkol sa mga naging desisyon ko kasi sobrang personal pa rin hanggang ngayon. Pero ang masasabi ko, walang parte nito na naging madali. Walang parte na basta choice lang na ginawa nang walang iyak o guilt o takot. Ang natutunan ko lang, minsan ang survival hindi mukhang bravery sa pelikula. Minsan survival mukhang tahimik kang umiiyak sa CR habang sinusubukang alamin paano ka babangon kinabukasan. Minsan ang pagpili sa sarili mo hindi selfish. Sinusubukan mo lang protektahan ‘yung future na ilang taon mong binuo.

“Sabi ng kaibigan ko noon, ‘Anuman piliin mo, sana piliin mo rin mabuhay pagkatapos nito.’ Siguro ‘yun ‘yung pinaka-pinanghawakan ko. Na may future pa rin para sa’kin.”