“Sa Baguio, sanay ako sa malamig na hangin. Pero iba pala ‘yung lamig kapag takot na ‘yung dala mo araw-araw. Parang may parte ng sarili mo na unti-unting namamatay habang tuloy lang mundo sa paligid.”

Convo screenshots are shared with the patient’s consent. All private info are hidden.

Hindi ko akalaing one year later maalala ko pa rin lahat nang ganito ka-clear. Kagabi habang nagde-delete ako ng old screenshots, nakita ko ulit ‘yung date. March 14, 2025. Napatigil ako. Kasi naalala ko, ‘yan ‘yung gabi na halos hindi ako makahinga sa kaba. Maulan sa Baguio noon. Sobrang lamig pero pawis na pawis ako habang nakatingin sa kisame. Pakiramdam ko katapusan na ng lahat ng plano ko. Hindi ako handa. Hindi emotionally. Hindi financially. At higit sa lahat, hindi ko alam paano sasabihin sa pamilya ko.

Mga sumunod na linggo parang blur nalang sa isip ko. Pero may isang date na hindi ko makalimutan. March 27, 2025, bandang madaling araw. Gising pa rin ako noon kaka-search. Paulit-ulit nagbabasa ng stories ng ibang babae. Paulit-ulit nagde-delete ng browser history pagkatapos. Takot ako ma-scam. Takot ako magkamali. Takot ako mapahamak. Hanggang sa may kaibigan akong nakausap. Hindi siya nagbigay agad ng advice. Nakinig lang. Tapos may nabanggit siyang pangalan na dati ko nang nakita habang nagse-search. CytotecMifePh.

Sa totoo lang, hindi ako agad naniwala. Siguro ilang oras ko pang binalikan. Binasa. Inisip. Nagduda. Kasi kapag desperado ka, mas nagiging paranoid ka. Pero naalala ko pa rin sarili ko nung March 28, 2025. Nakaupo ako sa gilid ng kama hawak phone habang nanginginig. Hindi ako nag-message dahil kampante ako. Nag-message ako kasi ubos na ubos na ako sa takot at gusto ko nalang ng malinaw na sagot.

Pinaka-mahirap pala hindi lang ‘yung problema. ‘Yung pakiramdam na habang tuloy buhay ng ibang tao, ikaw naiwan sa parehong takot araw-araw. May guilt pa rin ako minsan hanggang ngayon. May mga what if. Pero habang tumatagal, naiintindihan ko rin na minsan may mga taong pumipili hindi dahil wala silang puso. Pumipili sila kasi sinusubukan nilang mabuhay.

Ngayon, May 23, 2026, isang taon mahigit na. Kapag naaalala ko lahat, hindi na puro sakit. May lungkot pa rin. Pero may kapayapaan na rin kahit papaano. Kapag nagdarasal ako, simple nalang.

Lord, salamat kasi nalampasan ko ‘yung panahon na akala ko hanggang doon nalang ako.

“Hindi lahat ng sugat nakikita. Pero hindi ibig sabihin hindi naghihilom.” — Lara