Tag

choosing your future

Browsing

“Sa Baguio, sanay ako sa malamig na hangin. Pero iba pala ‘yung lamig kapag takot na ‘yung dala mo araw-araw. Parang may parte ng sarili mo na unti-unting namamatay habang tuloy lang mundo sa paligid.”

Convo screenshots are shared with the patient’s consent. All private info are hidden.

Hindi ko akalaing one year later maalala ko pa rin lahat nang ganito ka-clear. Kagabi habang nagde-delete ako ng old screenshots, nakita ko ulit ‘yung date. March 14, 2025. Napatigil ako. Kasi naalala ko, ‘yan ‘yung gabi na halos hindi ako makahinga sa kaba. Maulan sa Baguio noon. Sobrang lamig pero pawis na pawis ako habang nakatingin sa kisame. Pakiramdam ko katapusan na ng lahat ng plano ko. Hindi ako handa. Hindi emotionally. Hindi financially. At higit sa lahat, hindi ko alam paano sasabihin sa pamilya ko.

Mga sumunod na linggo parang blur nalang sa isip ko. Pero may isang date na hindi ko makalimutan. March 27, 2025, bandang madaling araw. Gising pa rin ako noon kaka-search. Paulit-ulit nagbabasa ng stories ng ibang babae. Paulit-ulit nagde-delete ng browser history pagkatapos. Takot ako ma-scam. Takot ako magkamali. Takot ako mapahamak. Hanggang sa may kaibigan akong nakausap. Hindi siya nagbigay agad ng advice. Nakinig lang. Tapos may nabanggit siyang pangalan na dati ko nang nakita habang nagse-search. CytotecMifePh.

Sa totoo lang, hindi ako agad naniwala. Siguro ilang oras ko pang binalikan. Binasa. Inisip. Nagduda. Kasi kapag desperado ka, mas nagiging paranoid ka. Pero naalala ko pa rin sarili ko nung March 28, 2025. Nakaupo ako sa gilid ng kama hawak phone habang nanginginig. Hindi ako nag-message dahil kampante ako. Nag-message ako kasi ubos na ubos na ako sa takot at gusto ko nalang ng malinaw na sagot.

Pinaka-mahirap pala hindi lang ‘yung problema. ‘Yung pakiramdam na habang tuloy buhay ng ibang tao, ikaw naiwan sa parehong takot araw-araw. May guilt pa rin ako minsan hanggang ngayon. May mga what if. Pero habang tumatagal, naiintindihan ko rin na minsan may mga taong pumipili hindi dahil wala silang puso. Pumipili sila kasi sinusubukan nilang mabuhay.

Ngayon, May 23, 2026, isang taon mahigit na. Kapag naaalala ko lahat, hindi na puro sakit. May lungkot pa rin. Pero may kapayapaan na rin kahit papaano. Kapag nagdarasal ako, simple nalang.

Lord, salamat kasi nalampasan ko ‘yung panahon na akala ko hanggang doon nalang ako.

“Hindi lahat ng sugat nakikita. Pero hindi ibig sabihin hindi naghihilom.” — Lara

“Pinaka-grabe diay dili ang adlaw mismo. Ang grabe katong one year after, okay na tanan sa gawas pero naa gihapon kay mga gabii nga mubalik tanan sa huna-huna. Nakaingon ko sauna katapusan na sa akong future, pero karon kabalo ko nga lahi ang pag-survive ug lahi pud ang pag-heal.”

Kagabii nagkalkal ko sa old screenshots ug transactions sa akong phone kay mang-delete unta ko para limpyo na tanan. Nahunong ko sa date. March 6. Dugay kaayo ko nagtutok ato nga numero kay naka-realize ko nga one year na diay nilabay. One year. Weird kaayo kay murag kahapon ra ko naghilak sa CR, nagtan-aw sa akong nawng sa salamin nga murag dili na ako. Cebu is busy. Sige ug dagan ang tanan. Traffic, trabaho, mga tawo nga murag kabalo unsay buhaton sa ilang kinabuhi. Samtang ako ato nga time murag natanggong. Murag napislit tali sa kahadlok ug pressure. Four months na ko ato. Dili na siya katong early panic lang. Lain na nga kabug-at. Every adlaw murag mas tinuod na. Mas sakit ang hunahuna kaysa lawas. Sigeg balik sa akong utok, unsaon man ni? unsaon akong kaugmaon? unsaon nako mahimong okay?

Ang pinakalisod kay wala ko kahibaw kinsay saligan. Daghan kaayong impormasyon online nga murag tanan gusto lang nimo mohatag ug kwarta, opinyon, o kahadlok. Mura kag malumos sa messages ug stories sa uban. Naa koy phase nga sigeg basa sa experiences sa ubang babae hangtod alas dos sa buntag. Dili para mangita ug parehas nakong desisyon. Nangita ko ug proof nga naay laing babae nga nahadlok pud ug nakabangon gihapon. Kay kung naa ka sa ubos kaayo nga punto, usahay ang gusto ra nimo madungog kay: “Nakasabot ko. Nahadlok pud ko sauna.”

Murag gihatagan gyud ko ug timailhan pag-discover nako sa CytotecMifePh pinaagi sa akong mga higala. Wala na ko nagduha-duha ug ni-contact dayon ko kay grabe na akong kahadlok ato nga time.

Dili ko proud sa tanan nahitabo. Tinuod na. Dili ni storya nga akong i-share aron himuon ug sayon paminawon. Kay dili man. Naa gihapon koy mga adlaw nga maghunahuna ko unsa kaha kung lain akong kahimtang ato nga panahon. Pero naa pud koy isa ka kamatuoran nga lisod isulti: usahay ang tawo mopili dili tungod kay wala siyay konsensya. Mopili siya kay nahadlok siya sa future nga dili pa niya kaya buhaton. Nahadlok siya mahimong parent nga puno ug survival imbis stability. Dili tanan makasabot ana. Pero usa ka tuig later, nakat-on ko nga ang guilt ug love usahay magpuyo sa same nga lugar sa dughan.

Karong tuiga mas normal na akong kinabuhi. Nibalik ra pud akong routine. Muinom kog kape sa buntag. Muuban sa barkada. Mkatawa usahay nga walay reason. Naa gihapon koy mga gabii nga mag-ampo ko. Dili dramatic nga prayer. Simple ra. Kanang murag, Lord, ikaw na bahala sa akong wala nasabtan sauna. Ug usahay moingon ko sa hilom nga kung naa man koy nawala, hinaot okay ra siya asa man siya. Ug kung para gyud sa akoa mahimong mama someday, ihatag unta sa Ginoo sa timing nga dili puno sa kahadlok. Timing nga ready na ko. Timing nga dili survival ang dala, kundili kalinaw.

“Always pray and be sorry, but know that you are guided. Godbless.”