“Pinaka-mahirap pala hindi ‘yung sakit sa katawan. ‘Yung araw-araw ka natatakot kung ano mangyayari sa future mo. ‘Yung parang wala kang mapagsabihan.”
Convo screenshots are shared with the patient’s consent. All private info are hidden.
Hindi ko inakala na mararanasan ko ‘to. Buong linggo akong puyat kakaisip pagkatapos ko malaman. Hindi ako handa. Hindi emotionally. Hindi financially. At higit sa lahat, hindi ko alam saan magsisimula para maghanap ng impormasyon. Ang dami kong nabasa online noon. Halo-halo. May nakakatakot, may nakakalito, may parang sobrang scripted. Kaya sobrang hirap magtiwala. Kasi kapag desperado ka, kahit simpleng desisyon parang milyon agad kapalit.
Bago ako gumawa ng kahit anong choice, paulit-ulit muna akong nagtatanong. Nagbabasa. Naghahanap ng experiences ng ibang babae. Takot ako ma-scam, takot ako mapahamak, takot ako magsisi. Hindi ako sanay humingi ng tulong pero dumating sa point na kailangan ko na ng malinaw na sagot kaysa puro panic. Ang gusto ko lang noon may makausap na sasagot nang diretso, hindi nanghuhusga. Hindi ka pinaparamdam na bobo ka dahil natatakot ka.
Naalala ko pa, noong dumating ‘yung panahon na kailangan ko na talagang harapin lahat, mas malakas ‘yung kaba kaysa sa kung ano mang physical na mararamdaman ko. Bawat oras iniisip ko kung magiging okay ba ako pagkatapos nito. Kung makakabalik pa ba ako sa normal. Kung mabubuo ko pa rin ba ‘yung future na gusto ko para sa sarili ko. Hindi naging madali. Walang parte nito na naging magaan. Pero unti-unti, habang lumilipas mga araw, mas naging malinaw sa akin na minsan survival din ang pinipili ng tao. Hindi dahil wala siyang pakialam. Kundi dahil sinusubukan niyang mabuhay.
Hanggang ngayon dala ko pa rin ‘yung takot ng panahong ‘yon. Pero dala ko rin ‘yung relief na nalampasan ko. Na kahit pakiramdam ko noon katapusan na, hindi pala. May mga bagay na hindi nawawala pagkatapos ng mabigat na chapter. Minsan may natitira pa ring pag-asa.
“Kung may gusto akong sabihin sa dating sarili ko, ito siguro ‘yun: huminga ka. Hindi habang buhay ‘yung takot. Makakabangon ka rin.” — Miss QC